هفته اي را تصور کنيد که روز اولش وقتي مي رويد کلاس حافظ شناسي،يکي ميگويد : تو همين شيراز،چهار پيرمرد را دار زدند،يکيش 92سال داشت.دخترا مواظب خودتون باشيد.حتي جواب سلامشون رو نديد.
روز بعدش سر کلاس،استاد مي گويد که در اين شهر چه خبر شده؟دخترها مواظب خودتون باشيد.
روز بعدش،در پياده رو زرهي،يک مرد راهش را به سمت تو و دوستانت کج کند،صورت دوستت را که موفق نشد ببوسد،مقنعه اش را که ميتواند .راه خودش را ادامه دهد.
روز بعدش مامان تعريف مي کند پيرزني را ديده که تعريف مي کرده: ميخواستند کيفم را بزنند،من آن را انداخته بودم در گردنم،تا چند متر همينطور روي زمين با موتورشان روي آسفالت کشيده مي شدم.ملت هم نمايش خياباني مي ديدند،زل زده بودند و لبخند مي زدند.
بعدش هم آفرين مي گفت که : يک دتي تک خيابون شزتن لئم شواکردن.
خب تمام اين چيزها طبيعي است ديگر،يعني بايد اتفاق بيافتد و آن کساني که اين کارها را مي کنند بدبخت ها هزارتا مشکل دارند،مگر ما مي دانيم در زندگي چه مي کشند.تقصير ماست که مشکل را از مقصرها مي بينيم.
خب اصلا بي خيال تصور کردن اين اتفاقات.اما زماني بود که اين قضايا را مربوط به زير پوست شهر مي دانستيم،حالا روي رو شده اند.
دوشنبه کنفرانس داشتم،من هم شب قبلش را بيدار ماندم،صبح حسابي وقت داشتم،آنقدر که بخواهم با اتوبوس بروم دانشگاه،مثل اينکه چند دقيقه اي خوابم برده بود،سرم افتاده بود روي دوش خانم بغل دستيم،يک لحظه بيدار شدم ديدم هنوز ده دقيقه ديگر مانده برسم،زل زد بهم و گفت: دخترم مريضي؟گفتم :آره ديشب…اون هم گفت: مثل اينکه امروز هم آره!خنديد.من هم دوباره خوابيدم.وقتي سرم افتاد پايين بيدار شدم.سر کلاس به ندا که کنارم نشسته بود،گفته بودم هر پنج دقيقه يک بار بيدارم کند.خلاصه اگر خسته نبودم ، سه روز هم مي توانستم دوام بياورم و نخوابم.اما ذهنم بدجور مشغول بود.
ميخواستم يک بيت شعر را يادداشت کنم،وقتي آخر کلاس کتابم را نگاه کردم ديدم کلماتي در هم نوشته ام و بيت دوم هم همه اش نوشته ام خرابي خرابي خرابي خر..
شب هم مامان مي گفت ساعت نه آمدم ديدم مردي.صبحش هم که آن سنگ وزنه را انداخته بودي روي دوشت داشتي جان مي کندي.به کيفم مي گويد سنگ وزنه.خلاصه اينکه شما از اين کارها نکنيد.دو هفته جان بکنيد که مثلا براي کنفرانس آماده شويد.آخرش مي فهميد که موضوع اصلا باب ميل بقيه نيست.بهتر بود به جايش آهنگ فيلم ققنوس فارسي وان را مي برديد سر کلاس و تجزیه تحلیلش مي کرديد.از هنر ناب شرق آسيا که فشرده و چکيده اش را دوبلورهاي حرفه اي و توانا به بينندگان عرضه مي کنند.
خلاصه اينجور مواقع اگر مي شد گفت گور باباي همه چيز خيلي خوب بود.زور بزني همان موقع لبخند روي صورتت خشک نشود شانس آورده اي.آخرش من مي ميرم و حسرت بي تفاوتي در اين مسائل به دلم مي ماند.
شده تا به حال هي سرچ کنيد،زل بزنيد به گوگل،اينکه يک سري چيزهايي هست که بايد سرچ شان کني،که جايي دور پيدايشان مي کني. ناب.به خیال اینکه یک روز،یک شب،یک وقت که مثلا دارد باران هم میبارد و تو حسابی وقت داری،خیالت راحت است ،آن مطلب های ناب را پیدا می کنی و می خوانی و بعد از چند ساعت میخوابی.
چهارشنبه عصر رفتیم کلاه،فشفشه و وسایل مورد نیاز تولد نگین را خریدیم.یک خر کشی تو کلاس راه انداختیم از آن خر کشی ها.سر خر را هم نگین برید.کلی عکس هم گرفتیم.برای همین میگویم قائدی درد ما را بهتر می فهمد.اگر فضای دانشگاه ، نباید اینطور بود، مثل دانشجوها بالا پایین می پرید و آن قائدی اسیر در قالب استاد را آزاد می کرد.
خلاصه تمام فشفشه ها را قبل از اینکه نگین بیایید کلاس،روشن کردیم و تمام شد رفت.فقط یکی ماند.شمع های روی کیک هم تن خرمان را آب کرد
قائدی میگفت که دلش میخواسته یک سایت راه بیاندازد،از همان هفت،هشت سال قبل که شروع کرده به تدریس،تمام دانشجوها آنجا ثبت نام کنند.میگفت دلش به این خوش است که آدمهای جدید وارد زندگی اش می شوند.آنجا همه بیوگرافی شان را بنویسند و با هم آشنا شوند.
خلاصه اینکه روز خوبی بود.بعدش هم باران بارید تا شب و صبح روز بعدش.
جمعه هم رفتیم نمایشگاه کتاب،بین آن همه غرفه ی کتاب آشپزی و فال و این چیزها،از دستشان در رفته بود و انتشاراتی مثل امیرکبیر،نگاه و حرفه هنرمند … آمده بودند.بیشتر دنبال رمان و داستان کوتاه هایی می گشتم که بشود شب امتحان خواند و از استرس کم کرد.
کل کتابهایی که گرفتم هم از سالن فرهنگ بود،آخر سر که داشتم برمی گشتم،غرفه فارس شناسی را دیدم.محمدعلی ارقمی ، یکی از بچه های مترجمیست را دیدم که به عنوان فروشنده ی کتابهای آقای کمالی ایستاده و همینطور رسول اف.کتاب شیراز در روزگار حافظ را گرفتم و آمدیم خانه.
هوا بدجور سرد شده.جشنواره کل هم افتاده روزی که من 5تا کلاس دارم و اگر بخواهم بروم گراش باید قید 7کلاس و یک امتحان را بزنم.می شود بی خیالش شد.بعدا فیلم هایش را از کلوپ می گیریم
